ROZDZIAŁ I

– „Sobotnie obcasy” w ostatnim numerze poinformowały, że zamierza Pani wychować swoje dzieci w świadomości śmierci. To kolejna insynuacja ze strony poczytnego brukowca czy artystyczna prowokacja z Pani strony?

– …artystyczna prowokacja?

– Powiedzmy, mająca zwrócić uwagę na poziom prasy bulwarowej.

– …

– A może skłaniająca do refleksji nad losem zwierząt, do tej pory nieobjętych programem ewakuacji?

– Śmierć to najciemniejsza z bram, przez którą dane jest nam przejść.

– To znaczy?

– „Sobotnie obcasy” wiernie zamieściły moje słowa.

– Chyba nie chce Pani powiedzieć, że…

– Zamierzam wychować swoje dzieci w świadomości śmierci – oświadczyła Claire Hudson, najjaśniejsza z gwiazd średniego pokolenia Hollywood, po czym ostentacyjnie opuściła telewizyjne studio.

Marek Puławski jeszcze długo wpatrywał się w telewizyjny obraz, wyświetlany za pomocą diod umieszczonych w obudowie teleokularów. Mimo że wywiad z podziwianą aktorką dobiegł końca, po nim zaś nastąpiła seria ogłupiających reklam z udziałem tańczących pomidorów i śpiewających winogron, Marek nie stracił z oczu obrazu Claire Hudson. Wyposażone w czujnik emocji teleokulary firmy Joy bezbłędnie odczytały neuroruchową reakcję widza, informującą o potrzebie powtórnej emisji programu. Smukła, gibka sylwetka, kusząco krągłe piersi, stworzona dla męskich rąk talia, no i te sięgające nieba nogi… choć tym razem to nie na nich skupiła się uwaga Marka.

– Zamierzam wychować swoje dzieci… – Z głośnika dobiegał stonowany i nieco znużony głos aktorki, podczas gdy usta Claire Hudson poruszały się w napięciu. – W świadomości śmierci – kontynuował głos, a jego barwa zdawała się płynąć z nieprzebranej nocy.

Nie, te słowa nie pochodziły z jej ust i nie z nich czerpały swoją moc – pomyślał Marek. – Te usta, stworzone do rozkoszy, do namiętności, do bólu, miłości i zdrady… do tego wszystkiego, do życia, na pewno nie stworzyły tych słów. Kto zatem? Nagły przebłysk świadomości i Marek już wiedział, komu przypisać autorstwo tak niemoralnych słów. Oczy. Ciemne, niemal czarne kryształy współgrające z linią brwi i otoczone gęstym wachlarzem rzęs. Studnie dojrzałej kobiecości, ulękłe wobec jednej jedynej siły – tajemnicy istnienia.

– Śmierć to najciemniejsza z bram – mówiły oczy Claire Hudson. – Przez którą dane jest nam przejść – dopowiadała mgła stanowczego spojrzenia.

Teleokulary jeszcze pięciokrotnie odtworzyły pożądany obraz, wreszcie Marek zdecydował się je zdjąć. Dopiero teraz, w ciszy pustego pokoju, dotarła do niego absurdalność wyznania aktorki. W 2000 roku jej oświadczenie na nikim nie zrobiłoby wrażenia, sto lat później dostrzeżono by zawarty w nim pesymizm, w 2130 roku znalazłoby się wielu gotowych z nim polemizować, ale w roku 2183? W epoce, w której ludzkość rozprawiła się z problemem śmiertelności, takie słowa musiały uchodzić za nonsens.

Od momentu odkrycia cudownych właściwości Kanais, planety leżącej na peryferiach Galaktyki S-32, ludzie ginęli już tylko w wypadkach bądź w następstwie eutanazji. Jedyna z odkrytych dotąd planet, której warunki naturalne pozwalały na samodzielne bytowanie gatunku ludzkiego bez udziału aparatury, okazała się zarazem wybawieniem od udręki czasu i śmiertelności. W atmosferze Kanais, niemal wiernie odtwarzającej skład ziemskiej atmosfery, odnaleziono śladowe ilości pierwiastka konserwującego – arkadu. Doświadczenia dowiodły, że w środowisku naturalnym planety, w połączeniu z jej umiarkowanym klimatem, korzystniejszym niż na Ziemi nasłonecznieniem oraz mniejszymi siłami grawitacji, arkad przejawia silne działanie konserwujące. W ujęciu praktycznym unikalne właściwości arkadu sprawiały, że przebywanie w środowisku planety zatrzymywało proces starzenia, chroniło przed chorobami, a ponadto aktywizowało proces samoleczenia organizmu.

Z uwagi na ograniczone zasoby Kanais i możliwości transportowe przywódcy pięciu światowych mocarstw zrzeszonych w Radzie Pokoju zdecydowali, że do czasu odkrycia pokrewnych planet na Kanais emigrować będą emeryci po siedemdziesiątym siódmym roku życia. Przez kryterium wiekowe niwelowano ryzyko przeludnienia, a warunek nabycia praw emerytalnych stanowił bodziec aktywizacji społeczeństwa postinformacyjnego. Arbitralna decyzja rządów Stanów Zjednoczonych, Japonii, Wszechrusi, Indii oraz Chin spotkała się z życzliwym przyjęciem pozostałych państw. Światowe media doceniły jej humanitarno-egalitarne założenia oraz wezwały do eksploracji kolejnych galaktyk. Spełnione marzenie o nieśmiertelności zostało zastąpione marzeniem o wieczności w ciele nieskażonym przez choroby i czas.

ROZDZIAŁ II

– Jesteś w końcu! – stwierdziła nie bez wyrzutu w głosie Patrycja Wolińska.

– To na własny ślub nie wypada się spóźnić, nie na cudzy – odparł z uśmiechem Marek Puławski.

– No wskakuj już, bo zaczniemy bez ciebie – ponaglił Marka Krystian Arczyński.

– Że też zachciało się wam dorożki, na dodatek z prawdziwymi końmi…

– Nie mów, że wolisz te nudne awiowozy – zdziwiła się Patrycja.

– Kochanie, on po prostu tak ma – wyjaśnił Krystian. – Dzień bez narzekania jest dniem straconym. Mam rację, Marku?

– I jeszcze ten wasz ślub…

– Pati, może powinniśmy jeszcze raz przemyśleć wybór powiernika? – zażartował pan młody.

– No cóż, skoro tak sądzisz… Proponuję rumaka z naszej dorożki. – Patrycja przybrała poważny wyraz twarzy.

– Ach, wy i te wasze artystyczne fanaberie – rzucił z rezygnacją Marek.

– Odezwała się perła warszawskiej awangardy! – odparła rozbawiona Patrycja.

– No wiesz! Jestem niezależnym twórcą, nie param się awangardą. Tym bardziej nie bywam w środowisku – oświadczył Marek.

– A szkoda, może wtedy miałbyś coś z tego pisania – zauważył Krystian.

– Kochanie, daj spokój Mareczkowi. Mnie osobiście imponuje jego niezależność, niszowa twórczość ma swoje uroki.

– Czyżbyś przeczytała którąś z moich powieści? – zainteresował się Marek.

– Nie żebym od razu przeczytała, ale sięgnęłam po twój debiut Ptaki podniebne zawracają.

– Sięgnęłaś…

– Przeczytała stronę tytułową i coś ze środka – skomentował Krystian.

– Ty nie byłeś lepszy!

– Teraz już wiem, jak mam rozumieć twoją opinię o mojej twórczości: „Marku, piszesz w sposób świadomy, wysoce wysublimowany”. Chyba tak to ująłeś.

– Och, Krystian jest czytelniczo bardzo niewyrobiony. Taki literacki osioł – wytłumaczyła Krystiana Patrycja.

– Osioł?! – oburzył się Krystian.

– Mój ty osiołku…

– Nie sądziłem, że moja sztuka może wywoływać takie emocje – zauważył nie bez ironii Marek.

– Jesteśmy! – wykrzyknęła rozradowana panna młoda.

Dorożka zatrzymała się przy wjeździe do lasu. Dalej państwo młodzi oraz ich powiernik udali się pieszo. Wraz z nimi swoją codzienną wędrówkę po nieboskłonie rozpoczęło sierpniowe słońce. Nieśmiałe promienie łaskotały uduchowione oblicze panny młodej, studentki ostatniego roku Akademii Teatralnej imienia Aleksandra Zelwerowicza.

– Białe, białe, białe – szeptały usta Patrycji – są moje myśli, spojrzenia i czyny. Białe dla ciebie, mężu mój i panie, me serce tak białe kroczy w chmur turbanie. Białe, białe, białe podniebne kochanie…

Krystian dobrze znał te wieszcze napady Patrycji i trzeba przyznać, znosił je z cierpiętniczą wyrozumiałością. A oto w tej chwili zdumiał się na jej szept, na szelest ślubnej sukni, kołysanie bioder i posłanie pól. To nie Patrycja mu wieszczyła, to złote o tej porze pola mieniły się kwieciem jej falistych włosów. To nie jej oczy, niebieskie w świetle dnia, głosiły lekkość wzorów i błyskliwość chmur. Nie jej policzki, różowe pąsem pokus, obiecywały wina smak wytrawny w elipsach kapryśnych i spragnionych ust. Nie bioder kołysanie wzywało czar utarczek i stanowczość gróźb. Ani nóg stąpanie snuło sen pradawny o spotkaniu dusz. To samo istnienie, nagie w swej okazałości, dziergało miłość ich obojga. Krystian o tym nie wiedział, ale i tak czuł się szczęśliwy.

Dotarli na polanę, gdzie miała się dopełnić ceremonia zaślubin. Krystian i Patrycja, podobnie jak Marek, wyznawali religię wolnych chrześcijan. Po drugiej reformacji (2090–2140) i mającej zlikwidować jej skutki kontrreformacji wyraźnie zaznaczył się regres wspólnot religijnych typu instytucjonalnego. Zjawisko to czerpało inspiracje z doktryny włoskiego teologa Riccarda Amauriego, głoszącego szkodliwość wszelkich pośredników na drodze poznania Boga. Dla chrześcijan schyłku dwudziestego drugiego wieku wspólna pozostała wiara w historię Bożego objawienia zapisaną na kartach Starego i Nowego Testamentu. Podczas gdy interpretacja Pisma oraz forma wyznawania religii zależała od wyboru wyznawców. Tendencji do kształtowania własnej duchowości w oderwaniu od hierarchii kościelnej i rzeszy duchowych pośredników towarzyszyła radykalizacja środowisk konserwatywnych. Przetrwanie wspólnot sformalizowanych zależało od wewnętrznej dyscypliny i zerwania kontaktów ekumenicznych. Tylko garstka wierzących była w stanie podołać żelaznym normom organizacji kościelnych, nakładającym na świeckich reguły stanowione do tej pory dla duchowieństwa. Obecni na polanie nie należeli do tej skrupulatnej mniejszości, która w przestrzeganiu rozlicznych przykazań upatrywała źródła duchowej pomyślności. Im wystarczał Bóg lasów, pól i łąk, Bóg teatru, muzyki i wyobraźni, Bóg splecionych dłoni i prawdziwych słów, które mówią sobie szczerzy wobec siebie ludzie. Przed takim Bogiem pragnęli ślubować sobie Krystian i Patrycja, a Marek miał być powiernikiem ich miłości.

Państwo młodzi stanęli boso na środku polany, by świtem sierpniowego słońca wypowiedzieć słowa przysięgi. Krystian, ubrany we frak, w którym zwykł grywać najważniejsze koncerty fortepianowe, ujął dłonie Patrycji. Długo wpatrywał się w jej oblicze, jakby zamierzał czytać z niego nuty przysięgi. Nie przygotował na ten moment specjalnej mowy. Liczył, że słowa przyjdą same, tak jak samoistnie zdarzyło się pewne spotkanie w czerwono-żółtym awiobusie linii 512. Ale słowa nie przychodziły, mijały kolejne minuty, a Krystian uparcie milczał. Nie zamierzał bynajmniej porzucić Patrycji i wycofać się chyłkiem ze ślubnej polany, mimo to nie zdobył się na wypowiedzenie paru słów. Marek zdumiał się jego milczeniem, Patrycja nie zdziwiła się wcale. Kruczoczarnemu chudzielcowi z miejskiego awiobusa także zabrakło słów, na szczęście jego oczy sprzeciwiły się ciszy nieziszczonych spotkań. Krystian wpatrywał się w nią spojrzeniem wiecznie zagubionego chłopca, a ona – tak wtedy, jak i obecnie – czytała mowę jego spojrzeń.

– No tak – westchnął powiernik. – Teraz państwo młodzi sobie popatrzą. – Po czym znużony położył się w cieniu drzew.

W galerii handlowej panował właściwy dla godzin popołudniowych chaos. Rozgorączkowani konsumenci pędzili kilkupasmowym korytarzem drugiego piętra, co rusz wymuszając pierwszeństwo i powodując kolizje. Marek z trudem włączył się w ruch amatorów zniżek i okazji. „Trzy w cenie dwóch”, „Dwa w cenie jednego”, „Spodnie za jeden uśmiech” – głosiły witryny sklepów odzieżowych. „Ząb bez plomb”, „Zestaw rąk”, „Mars, jakiego nie znacie” – informował ciepły głos spikerki.

– Wpadnij do Ducka na tabletkę z kurczaka – zachęcała Marka blondynka w firmowym fartuszku.

– Przyjacielu, mam dla ciebie dobre kurwy – złożył mu intratną propozycję galeryjny naganiacz.

W rzeczywistości snu Marek nie przywiązywał wielkiej wagi do nakazów moralności, tym prędzej ruszył w ślad za Arabem w obwisłej marynarce. Ten zaprowadził go na zaplecze sklepu orientalnego, gdzie miały oczekiwać „młode, gorące i niedopieprzone kurwy”. Usłużny Arab wskazał mu ukryte za stertą pudeł drzwi.

Marek bez wahania przekroczył próg nielegalnego burdelu. Ku swojemu zdziwieniu nie dostrzegł kobiecej obecności w ubogiej izdebce, wyposażonej w stół i krzesło. Prócz tego na ścianie wisiał obraz przedstawiający surrealistyczną scenę z udziałem bóstwa – wszechwładny cień nosił w brzuchu czarną kulę i z tym ciężarem przemierzał wioskę Indian. Przy stole, twarzą do obrazu, spoczywał kędzierzawy Latynos w wieku około sześćdziesięciu lat. Na sobie miał jasną marynarkę i kantowane spodnie, jego twarz zdobiły wąsy. Mężczyzna pochylał się nad stertą dziewiczych stronic. Nadejście gościa odnotował uprzejmym skinieniem, ale nie przestał wpatrywać się w blat stołu. Marek miał niejasne poczucie, że skądś zna tę pogrążoną w uporczywych próbach postać. A nawet jeśli ich drogi nie miały się wcześniej skrzyżować, czuł więź z pozbawionym natchnienia pisarzem. Tak, pisarzem… – w tym momencie Marek doświadczył olśnienia, które omal nie doprowadziło do przerwania snu na skutek przebłysku świadomości. Osobą, którą zastał w tym nędznym i słabo oświetlonym pokoju położonym na zapleczu szemranego sklepu orientalnego, był nie kto inny jak nieoceniony Gabriel, niezrównany García, świętej pamięci Márquez. Słowem – jeden z najwybitniejszych pisarzy dwudziestego wieku, zarazem jego literacki autorytet. Nigdy nie przypuszczał, że będzie mu dane spotkać się ze zmarłym przed dwoma wiekami wirtuozem pióra. Czuł radość, ale i zmieszanie z powodu spotkania, które wypadło w tak przykrych dla gospodarza okolicznościach. Marek domyślał się, że nawet najwięksi w dziedzinie literatury – kunsztowni zdobywcy serc, stworzyciele światów i badacze rzeczywistości – doświadczają tych wstydliwych momentów. Okresów twórczej impotencji, gdy złoża wyobraźni kurczą się albo to język sztywnieje na widok obrazów przesuwających się przed oczami wyobraźni. Ale przyłapać w takiej sytuacji legendarnego Garcíę Márqueza? I to na pierwszym spotkaniu…

– Witaj, chłopcze. – Márquez pierwszy przerwał krępującą ciszę.

– Bądź pozdrowiony, Gabrielu! – Marek w dalszym ciągu czuł się onieśmielony.

– Zaoferowałbym ci swoje krzesło, ale wolę nie odrywać się od pisania.

– Pisanie bywa nieraz uciążliwe – odparł ze zrozumieniem Marek.

– Więc ty też jesteś pisarzem – odnotował bez entuzjazmu Márquez.

– Wybacz, że zapytam…

– Chłopcze, nie powiem ci, jak masz pisać. Pytaj o wszystko inne.

– Ciekawi mnie, co robisz w tym niekoniecznie przytulnym pomieszczeniu.

– Niekoniecznie przytulnym? W mojej ocenie jest ono obskurne, ale jak tam wolisz. Próbuję pisać.

– To wspaniale! Przeczytałem wszystkie twoje dzieła, liczę na następne.

– Wszystkie? Nie przypominam sobie, żeby udało mi się jakieś stworzyć.

– Sto lat samotności, Szarańcza…

– To było w innym życiu. W tym nie napisałem choćby linijki.

– Myślę, że to przez warunki lokalowe. W tym pomieszczeniu nie da się pisać.

– Na inne mnie nie stać.

– Przecież jesteś noblistą, twoje książki do dzisiaj świetnie się sprzedają.

– Pieniądze miałem w moim najlepszym okresie. Mustafa mnie oszukał, teraz jestem bez grosza.

– Mustafa?

– Osobnik pochodzenia arabskiego, który cię tu przysłał. Robi mi takie żarty, podsyła chłopców spragnionych uciech z dziwkami. Nie wszyscy są tak wyrozumiali jak ty. Większość wyzywa mnie, żąda wydania dziwek, niektórzy posuwają się do rękoczynów. Ale nie to jest najgorsze.

– Chyba cię rozumiem. Te chwile, kiedy zaczyna brakować słów, a rzeka wyobraźni zmienia się w letni strumyk…

– Teraz wszystkie chwile są takie. Przez Mustafę.

– Rozumiem, że jego obecność niekorzystnie wpływa na proces twórczy, ale on nie kradnie ci słów.

– Robi coś o wiele gorszego.

– Gabrielu, czy ty aby nie jesteś islamofobem?

– Chłopcze, po tej stronie nie ma wyznań ani wyznawców. Mustafa to mój współpracownik.

– Chcesz powiedzieć, że tworzycie razem?

– Widzisz, jak to wygląda. Ja ślęczę nad kartką, a Mustafa nasyła na mnie amatorów dziwek i burdeli – westchnął Márquez, po czym dodał tonem głębokiej rezygnacji: – Na każde zdanie muszę mieć jego przyzwolenie.

– Wychodzić, wychodzić! – Wspomniany Mustafa wpadł do pokoju i wymachując nahajką, wzywał Marka do wyjścia.

– Ty parszywy Arabie! – Marek nie przypuszczał, że użyje kiedyś wyrażeń sugerujących nienawiść rasową. A nie ograniczył się do słów. Złapał buńczucznego Mustafę za fraki i wyrwał mu nahajkę. Nie poprzestałby na tej demonstracji, gdyby Márquez nie zwrócił się do niego:

– Głupcze, zgubisz nas obu!

– Przecież to sen – bronił się Marek.

– Sen?! Przekroczyłeś granicę.

– O jakiej granicy mówisz?

– Od dawna odwiedzasz krainę umarłych – odparł zmartwiony Márquez – lecz od tej pory sny nie będą ci służyły. Musisz poszukać innego przejścia.

– Ha, słyszałeś – chrząknął ukontentowany Mustafa. – Już dość snów! A teraz zmiataj stąd, bo i dla ciebie znajdzie się burdel z pustymi kartkami.

Zapowiedź utraty snów, a przynajmniej istotnej zmiany ich jakości podziałała na Marka deprymująco. Tak, że bez pożegnania opuścił pokój legendarnego artysty. W holu, w nurcie napierających zakupowiczów, do reszty stracił orientację. Chciał jak najszybciej wydostać się z galerii, zapomnieć o ponurym spotkaniu, lecz nigdzie nie mógł dostrzec windy. Już trzeci raz okrążył hol, zajrzał we wszystkie przejścia i zakamarki, bezskutecznie. Z trudem opanował uczucie zagubienia, które pchało go do ucieczki. Po raz wtóry uświadomił sobie stan śnienia, wtedy zrozumiał, że ten sen jeszcze z nim nie skończył. Ciężki, koszmarny obraz, w dodatku przekazujący fatalną wiadomość. I to ustami Márqueza, jego literackiego nauczyciela.

– Czy jest pan przyjacielem Krystiana i Patrycji? – zagadnęła go pyzata dziewczynka.

– Co z nimi?!

– Proszę ze mną. Koncert się rozpoczął, a pana na nim nie ma. – Dziewczynka ujęła dłoń Marka i poprowadziła go do jednego z przeszklonych stanowisk.

We wnętrzu narożnego boksu, na powierzchni kilku metrów kwadratowych, koncertował Krystian. Grał z pasją i determinacją objawiającą się w ruchach. Nie zważał na znudzone spojrzenia bywalców galerii ani na ograniczoną przestrzeń. W nim samym, w jego sercu, rozciągały się nieskończone połacie możliwości. Marek dałby wiele, by usłyszeć jego muzykę – sprowadzaną z innego świata. Szczelna ściana skutecznie tłumiła brzmienia fortepianu; Krystian grał dla siebie i sam tylko słyszał swoje dźwięki. Tymczasem Patrycja – z włosami w nieładzie, z zapłakanymi oczami i w podartej sukni – daremnie próbowała dostać się do środka. W akcie rozpaczy uderzała pięściami w szklaną przegrodę, nie czyniąc jej szkody. Gdyby choć Krystian darował jej spojrzenie… ale on jej nie dostrzegał, zaabsorbowany grą. Marek nie mógł oprzeć się wrażeniu, że było w jego postawie coś genialnego. Zauważył też, że Krystian jest chory. Sen, ostatni z wielkich snów Marka Puławskiego, dobiegł końca.

– To trafił nam się powiernik, nie ma co! – zaśmiał się Krystian.

– Przespałeś nasz ślub. – Patrycja nie kryła rozczarowania.

– Nie, skądże znowu! – bronił się ślubny powiernik. – Zasnąłem w momencie patrzenia, kiedy już wszystko się dopełniło.

– W momencie patrzenia?! – zapytali zdziwieni małżonkowie.

– No, kiedy Krystian tak na ciebie patrzył… Bo chyba mi nie powiesz, że ten meloman zdobył się na jakieś słowa.

– Masz rację, Mareczku – rzekła udobruchana Patrycja. – Nie padło żadne „biorę sobie ciebie… i ślubuję ci…”. On tylko patrzył i patrzył. Ja też patrzyłam.

– Hm, czyli tak naprawdę nie wiadomo, czy wstąpiliśmy w święty związek małżeński? – oznajmił Krystian pół żartem, pół serio.

– No właśnie – zmartwiła się Patrycja.

– I do czego doprowadziło nas wolne chrześcijaństwo? Człowiek nawet nie wie, kiedy bierze sobie żonę za żonę. – Krystian mimo wszystko nie podzielał obaw Patrycji.

– Zdajcie się na powiernika – zaproponował Marek.

– Powiernika śpiocha! – dąsała się panna młoda.

– Snoholika – dorzucił pan młody.

– Właśnie, na pewno coś ci się śniło – stwierdziła Patrycja.

– Marku, nie daj się prosić – nalegał Krystian.

– Zacznijcie czytać moje powieści, pełno w nich snów. Dzisiaj o niczym nie śniłem.

– Czyżby? – Patrycja skierowała na Marka podejrzliwe spojrzenie.

– Pati, nie męcz naszego powiernika.

– Jeśli coś mu się śniło w dniu ślubu… – Patrycja należała do osób przesądnych. – Dobrze, już dobrze. Nakrywam do obiadu! – Zreflektowała się pod karcącym spojrzeniem małżonka.

Panna młoda sięgnęła do koszyka i wyjęła z niego własnoręcznie przygotowane potrawy: rosół z makaronem, schab w sosie kurkowym, kluski półfrancuskie, a na deser sernik. Nie zabrakło białego i czerwonego wina. W dwudziestym drugim wieku takie obiady należały do rzadkości. Tabletki kondensujące, opatentowane przez gruzińskiego mistrza kuchni Nodara Gelashvilego, dokonały rewolucji w żywieniu. Oferowały intensywniejsze wrażenia smakowe, pozwalały zaoszczędzić czas i pieniądze, a nadto przyczyniły się do zwalczenia otyłości. Potrawy nieskondensowane w krótkim czasie niemal znikły z jadłospisu ludzkości. Można było je dostać w nielicznych restauracjach typu retro, zdobycie zaś surowych produktów oraz ich przygotowanie nastręczało nie lada trudności. Dzięki naukom prababci Patrycja wydała pyszny weselny obiad. Dla Krystiana był on znakiem jej troski i miłości, podczas gdy Marek, spożywając owe specjały, doświadczył mimowolnego uczucia zazdrości. Schab w sosie kurkowym miał niewiele wspólnego z kotletami Kamili, jego byłej dziewczyny. Wspomnienie spalonych z wierzchu i niedopieczonych w środku kawałków mięsiwa zepsuło mu nastrój.

Dzień upłynął w radosnej atmosferze, przy śpiewach Patrycji, żartach Krystiana i sporadycznym narzekaniu Marka. O zmierzchu ślubny powiernik opuścił nowożeńców, którzy na łonie natury, w świetle gwiazd i pośród traw, spędzili noc poślubną. Nad nimi jaśniało pogodne niebo, pełne wspólnych planów i marzeń. To samo niebo jaśniało nad Markiem Puławskim, gdy wracał do mieszkania na warszawskiej Pradze, lecz jego umysł zaprzątały inne myśli.

O AUTORZE

Jan Drożdż, ur. w 1988 r. w Nowym Sączu, absolwent prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Zadebiutował w 2015 roku Nieskończoną Przestrzenią Snu, zmysłową i erudycyjną powieścią, utrzymaną w onirycznej konwencji. W 2017 r. ukazały się Pola Księżycowe, międzygatunkowa powieść kreśląca wizję odizolowanej wyspy. Wydana w 2020 r. Kanais łączy w sobie subtelny i wyrafinowany styl z kreacją świata science fiction.

* * *

Nina Skowrońska jest wyróżniającą się studentką dreamologii na Uniwersytecie Marzeń Sennych. Pewnej nocy nawiedza ją dziwny sen, którego nie potrafi zinterpretować na gruncie znanych konwencji. Opiekun naukowy studentki wiąże jej doświadczenie z ostatnimi anomaliami w przestrzeni śnienia. Zaniepokojony, decyduje się zorganizować spotkanie międzynarodowego grona autorytetów uniwersytetu. Ich wnioski są alarmujące: przestrzeni snu grozi zagłada. Demoniczne siły dążące do pozbawienia ludzkości śnienia przenikają też do Świata Realnego. Od tej chwili żadna ze znanych przestrzeni nie gwarantuje Ninie bezpieczeństwa. W tej sytuacji profesorowie wpadają na pomysł stworzenia autonomicznej przestrzeni – Pałacu Luster.

* * *

Na wyspie u wybrzeży Europy, niewidniejącej na żadnej z oficjalnych map, mieści się siedziba Uniwersytetu głoszącego doktrynę rewolucji. Końcem czerwca Rafael, wzorem pozostałych studentów, szykuje się do opuszczenia wyspy na czas wakacji. Wtedy spotyka Kersten. Niezrównoważona studentka informuje go, że został powołany w szeregi Bractwa Sprawiedliwych – tajemnej organizacji istniejącej wewnątrz Uniwersytetu. W bractwie działają różne i nieprzeniknione siły. Rafael nie dość, że lekceważy zakazy zwierzchności, to jeszcze zagłębia się w tajemnicę tragicznej śmierci swojego brata…

SPIS TREŚCI

Kanais

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

O autorze

Spis treści

Strona redakcyjna

Kanais

Wydanie pierwsze, Warszawa 2020

Copyright © by Jan Drożdż, 2020

Copyright © by Tatiana Malinina, 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja: Marzena Kwietniewska-Talarczyk

Korekta: Beata Wójcik

Okładka: Wiola Pierzgalska

E-book: Sławomir Folkman / www.kaladan.pl

Wydawca: Tatiana Malinina

Kontakt: twojaliteratura@gmail.com

Publikację można nabyć przez stronę: www.jandrozdz.pl

ISBN e-book EPUB 978-83-956702-1-3

ISBN e-book MOBI 978-83-956702-2-0

ISBN e-book PDF 978-83-956702-3-7